Abolfazl Nasri's Reviews > Sky Full of Elephants

این کتاب ادعای بزرگی دارد: بازآفرینی جهان پس از نابودی سفیدپوستان آمریکا. اما نتیجه نه یک اثر ادبی منسجم، بلکه مانیفستی خام، پرخشم و شعاری است که در آن هیجان سیاسی جای روایت و شخصیت‌پردازی را گرفته است.
داستان با ایده‌ای شوکه‌کننده آغاز می‌شود. روزی که همه‌ی سفیدپوستان خودکشی می‌کنند و جهان به‌دست سیاهان می‌افتد. ایده‌ای که می‌توانست به رمانی قدرتمند درباره‌ی وجدان، انتقام، عدالت یا خلأ قدرت تبدیل شود. اما نویسنده به جای کاوش در پیچیدگی انسان، همه چیز را به بیانیه‌ای سیاسی تقلیل می‌دهد. از همان صفحات ابتدایی، کتاب بیشتر به خطابه‌ای ضدسیستم شبیه است تا ادبیات. خشم به‌جای تخیل نشسته و آنچه می‌توانست استعاره‌ای ژرف از تبعیض و گناه تاریخی باشد، تبدیل به خیال‌پردازی انتقام‌جویانه‌ای سطحی شده است.
شخصیت‌ها نه انسان‌اند، نه نماد، بلکه ابزارند. مرد سیاهپوست داستان در تضاد میان احساس گناه و آزادیِ ناگهانی تعریف می‌شود، اما این تضاد هیچ‌گاه عمق نمی‌گیرد. روایت بارها درون‌مایه‌ی فلسفی و اخلاقی را لمس می‌کند، اما فوراً در باتلاق جملات خطابی و خشم فرو می‌رود. زبان کتاب نیز آغشته به خودنمایی و اغراق است. جملاتی که می‌خواهند شاعرانه باشند اما فقط متکلف و تکراری‌اند.
کتاب با احساسات جمعیِ عدالت‌طلبانه بازی می‌کند اما هیچ درکی از رنج، گذشت یا پیچیدگی تاریخی ندارد. جهانش سیاه و سفید است، درست همان چیزی که علیه‌اش شعار می‌دهد.
در نهایت، کتاب به جای آنکه تجربه‌ای انسانی از تبعیض، تنهایی یا رستگاری باشد، به خشم فشرده‌ای می‌ماند که روی کاغذ منفجر شده. نه داستان دارد، نه معنا، نه جسارت هنری. فقط شعار.